masamdaki sayfalar

Nina

Beni tanıyan birçok kişi Nina’nın adını mutlaka duymuş, belki de onunla tanışmıştır. Nina’yla 2005’ten beri birlikte yaşıyoruz. Bazen kavgayla bazen sevgiyle geçiyo günlerimiz, ama hep beraberiz, onu hiçbi zaman bırakmadım.
 

Bunca yıldır yanımda olan insanlara bakıyorum. Hayatlarımız bazen kesişmiş bazen ayrılmış, birçoğu gitmiş, birkaçı kalmış. İnsanları hayatınızdan söküp atmak bazen daha kolay, eğer ki devam edemiyorsak arkadaşlık etmeye…
 

Nina öyle değil. O kedi bi kere. Derdini anca miyawlayarak anlatabiliyor ya da gırlayarak ya da kuyruk sallayarak… 7 yıllık beraberliğimiz süresince beni ilk defa geçen hafta çok korkuttu. Kendisinin haberi olmadığı kesin. Ama zorlu bir süreç geçiriyoruz şu günlerde. Göğsünden neredeyse patisi büyüklüğünde bir tümör çıktı Nina’nın. Son zamanlardaki huzursuzluğunun belki de sebebi buydu. Ama ben vücudu tepki verene kadar anlamadım derdinin ne olduğunu. Farklı bir sebepten küçücük göğsünü açtığında veterinerimiz gördü ki orada bir madde var. Neyse ki artık gitti…
 

Şimdi Nina dikişlerini tahrip etmemek için odadan çıkamadığı günler geçiriyor. Kafasında bir plastik var, yemek yemesi, su içmesi zorluyor onu. Ama o bana yine de küs değil. Onu bu durumda bırakmamdan şikayetçi değil. İşten döndüğümde hemen gırlamaya başlıyor sorgusuz ya da gece yattığımızda plastiğin içine soktuğum elimi yalamaktan bıkmıyor. 
 

Düşünüyorum, o benim en yakın dostum. Ne günler geçirdik, ne şehirlerde yaşadık birlikte. Öyle de olacak daha uzun bir süre. Bunları anlatmamın sebebi basit aslında. Eğer bir gün bir hayvan edinmeye karar verirseniz, lütfen onu oyuncak sanmayın. Yanınızda yaşamaya alışan hayvanlarınızı sokağa bırakmayın… Onlar birçok insandan çok daha insan bu dünyada… Bunu unutmayın, unutturmayın…